Het is goed

Sommige beslissingen die je maakt zijn moeilijk, lastig, soms blijft het een gok tot je dagen, weken en soms pas maanden later ziet dat een beslissing goed geweest is.
Mijn oudste, nu bijna 15 jaar (wat gaat het toch snel) heeft het altijd gered op het reguliere onderwijs. Met vallen en opstaan en heel veel doorzettingsvermogen is hij ver gekomen. Tot hij uiteindelijk vast liep op het voortgezet onderwijs. Zijn punten waren prima daar lag het probleem niet. Het was de chaos van elk uur een andere klas, een andere leerkracht de overvolle lokalen met soms wel 3 tot 4 klassen in een ruimte en de aula die tijdens de pauze vol medeleerlingen zat. Helemaal overstuur kwam hij elke dag thuis. Hij had de rest van de dag nodig om weer een beetje tot rust te komen. Toen was het op, er moest iets gebeuren. Na heel veel gesprekken op school en heel veel gesprekken met deskundige ook van buiten school en heel veel begeleiding moest ik uiteindelijk beslissen dat dit niet de juiste omgeving was voor hem om tot leren te komen. Maar ja, wat doe je dan? Waar zit hij op zijn plaats? Hij is slim dus hij moest wel op een plek terecht komen waar hij op zijn niveau kan blijven leren. Ook een school waar het druk is of waar veel prikkels van buiten af zijn waren niet voor hem geschikt. Na lang zoeken hadden we een school gevonden die voor hem ideaal zou zijn. Maar dan. Daar kan je niet zomaar terecht. Ook omdat er bijna geen plaats is op die school die vrij uniek is in zijn “soort” na heel lang overleg, gesprekken en nog meer gesprekken kregen we vlak voor de zomervakantie een verlossend telefoontje, er was een plaats vrij gekomen en hij mocht na de vakantie daar starten op school. Nu werd het voor mij als moeder ook spannend. Had ik er goed aangedaan om deze keuze te maken? Zou hij het daar wel naar zijn zin hebben? Zou hij vrienden maken? Vragen die mij soms wakker hielden.
Hij gaat nu al weer enkele weken daar naar school, er komt een stralende puber elke dag terug uit school. Hij lacht weer, plaagt zijn zusjes weer zijn cijfers zijn beter dan ooit. Toch was er bij mij nog een beetje twijfel. Hoe gaat het in de klas? Hoe gaat het onderling met de kinderen? Gisteren was er een ouderavond voor de ouders met de kinderen. Hij en ik kwamen gisteravond aan in de aula. De kinderen zochten elkaar gelijk op en gingen gezamenlijk aan een tafel zitten. Al gauw zag je als ouder hoe leuk ze het samen hebben. Ik heb bijna niets gehoord van wat de mentor verteld heeft. Ik heb vooral zitten genieten van de interactie tussen de kinderen onderling. De grapjes en de gesprekken. Toen ik later die avond naar bed ging ben ik gaan slapen met als laatste gedachten “het is goed zo, het is een juiste beslissing geweest” en ik ben trots, trots op hem. Hij komt er wel op zijn eigen manier en zijn eigen tempo.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s